FİKRİYLE, ZİKRİYLE DEĞİL; İNSANLIĞIYLA VAR OLABİLDİK Mİ?
Bu ülkede fikrimizle, zikrimizle, dilimizle, kimliğimizle her şey olduk. Ama ne yazık ki insan olmayı başaramadık. Etiketlerimize sarıldık, “üst kimlik insandır” demeyi beceremedik. Kendimizden olmayanı sevemedik, onun da bu ülkede yaşama hakkı olduğunu kabul edemedik. Haksızlık karşısında sustuk, adaletsizliğe alıştık. Sustukça yanlış büyüdü, vicdanlar köreldi. Bu bir hata değildir. Bu açık bir haksızlık, net bir adaletsizliktir.
Oysa mesele bu kadar basitti: Bir insanın dili, mezhebi, fikri, inancı ne olursa olsun; O insan insandır. Hakkı vardır. Onuru vardır. Yaşam hakkı vardır.
Ama biz bunu diyemedik. Diyemediğimiz her gün, adaletsizliğe biraz daha alıştık. Haksızlık karşısında ses çıkarmak yerine susmayı seçtik. Susarak büyüttük haksızlığı. Görmezden gelerek derinleştirdik adaletsizliği.
Ve bugün gelinen noktada şunu açıkça söylemek zorundayız: Bu bir yanlış değil, Bu bir hata değil, Bu açık ve net bir şekilde haksızlıktır. Bu, vicdanları yaralayan bir adaletsizliktir.
Adalet; sadece kendimiz için istediğimizde adalet olmaz. İnsanlık; sadece “bizden olan” için savunulduğunda insanlık değildir. Gerçek adalet, herkes için olandır. Gerçek insanlık, ötekini de insan yerine koyabildiğimiz gün başlar.
Aksi hâlde; Fikrimiz olur, zikrimiz olur, kimliğimiz olur… Ama insanlığımız eksik kalır.
Ve insanlığın eksik olduğu yerde, Ne hukuk ayakta durur, Ne vicdan, Ne de toplumsal barış.
Tepkiniz Nedir?
Beğen
0
Beğenme
0
Aşk
0
Eğlenceli
0
Sinirli
0
Üzgün
0
Vay
0
