Hayatın Öğrettikleri: Duruş, Vicdan ve İnsan Olabilmek

Uyanıklığı marifet sayanları, bencilliği yaşam biçimi haline getirenleri hiçbir zaman sevmedim. Çünkü bu yolların sonu insanı yüceltmez, aksine yalnızlaştırır. O yolları ben de gördüm, o yollardan ben de geçtim. Ancak zamanla dönüp baktığımda, geride bırakılması gereken çok şey olduğunu fark ettim. Unutmayı ve geride bırakmayı öğrendim. Hayat bana açık ve net bir ders verdi: Tarlaya ne ekersen, sonunda onu biçersin.

Bu, değişmeyen bir hayat gerçeğidir. İyilik eken iyilik bulur, kötülük eken ise er ya da geç kötülükle karşılaşır. Kimse yaptığının karşılıksız kalacağını sanmamalıdır. Zaman bazen gecikebilir ama adalet ve vicdan, mutlaka bir gün kapıyı çalar. Hayat, kimseye torpil geçmez; sadece sabırlı olanı sınar.

Dileğim ve temennim odur ki; herkesin hayatında mutlu, huzurlu ve sağlıklı günler olsun. İnsanların birbirine kuşkuyla değil, sevgiyle ve saygıyla baktığı; adaletin, vicdanın ve merhametin ön planda olduğu bir yaşam, hepimizin ortak arzusu olmalıdır. Çünkü toplumları ayakta tutan şey, ne servet ne de güçtür; insanın insana duyduğu güven ve saygıdır.

 Büyüklerimin ellerinden, küçüklerimin gözlerinden öperim. Saygı göstermekle, sevgi sunmakla insan küçülmez; aksine yücelir. Değerli insanlara olan saygım her zaman sonsuzdur ve bu duruşum, dün olduğu gibi yarın da değişmeyecektir.

Çünkü insanı insan yapan; ardında bıraktığı iz, gönüllerde uyandırdığı saygı ve vicdanlarda bıraktığı sestedir.