Kaypaklar Dünyası Ve Şakşakçıların Cenneti

“Aman o üzülmesin, aman bu kırılmasın…”

 Hak yemeyelim, kul hakkıyla gitmeyelim diye yaşayanlar neden hep ezilir bu dünyada?

Lan ne demek bu?

 Nasıl bir düzen lan bu?

Nerede bir yaltakçı varsa, nerede bir yalaka, nerede iki yüzlü, omurgasız, kaypak adam varsa bakıyorsun hepsi üst mertebelerde. Önemli adamlarla fotoğraflar, boy boy pozlar, ağız dolusu nutuklar…

Ama iş icraata gelince: zıv. Gerçek yaraya gelince: zıv. Bir faydan olmayacaksa, adamın gölgesi geniş değilse, rütbesi yoksa, menfaati yoksa herkes bir anda çizgi film karakteri gibi kaçıp gidiyor.

 Hani delikanlıydınız?

 Hani adamdınız?

 Ulan bu dünya hep mi iyilerin üstüne basacak?

Kimse kırılmasın diye yaşayanlar neden hep en çok kırılan oluyor?

Bir adam düşün: Adam gibi adam. Delikanlı. On numara. Gariban. Kimsesi yok.

İşte o adamı görmüyorsunuz. Ama omzu geniş bir namussuz olsun, altında adamlar olsun, her işi “halledeyim abi” desin etrafı yalaka sürüsüyle doluyor değil mi?

 Ağımsın, paşamsın…

Ne yaptığı önemli değil. Nasıl biri olduğu hiç önemli değil. Ama delikanlının bu dünyada yeri yok lan. Vallahi yok.

Bu dünya kaypakların dünyası olmuş. Yaltakçıların, şakşakçıların, omurgasını kiraya verenlerin dünyası.

 Ama şunu iyi bilin: Ben bozulmam. Şerefsizim bozulursam. Bu kelleyi kestiririm, yine bozulmam.

 Bu yoldan kimse döndüremez beni. Siz de bozulmayın. Kimseye minnet etmeyin.

Kimseye eğilmeyin. Bu dünya kaypak dolu diye siz de kaypak olmayın. 

Bırak…

 Allah var yukarıda. Gerisi hikâye.