Bakınız kardeşlerim; İyi Okuyunuz...

Herkes beni iyi bilir. Hayatım boyunca kimseyi yarı yolda bırakmadım, elimden geleni esirgemedim. Fakat ben düştüm…

 Hastalandım… Hem sağlık sorunlarıyla boğuştum hem de maddi sıkıntıların tam ortasında kaldım.

İşte tam da o zaman anladım; “Hani dost, hani akraba, hani kardeş?” diye sormanın ne kadar acı olduğunu…

İnsan ayaktayken etrafı kalabalık oluyor, ama yere düşünce yalnızlığın sesi çok daha gür çıkıyor.

Bu bir sitem değil sadece; bu yaşanmışlığın, kırılmış bir kalbin, yorulmuş bir bedenin sessiz haykırışıdır.

 Ben kimseye sırtımı dönmedim, kimseyi unutmamıştım. Ama unutulan ben oldum…

Herkes beni iyi bilir.

Ben düştüm Hastalandım…

Hem sağlık sorunlarıyla hem de maddi sıkıntılarla baş başa kaldım. 

İşte o zaman sordum kendime:

 Hani dost?

 Hani akraba? Hani kardeş?

 İnsan ayaktayken kalabalık çok, ama düşünce sessizlik ağır geliyor.

 Unutmadım kimseyi…

 Unutulan ben oldum.